Czasem mam wrażenie, że los stworzył nas z jednego światła, a potem rozrzucił w dwa różne światy.
Jakbyśmy mieli być blisko, a jednak nie obok. Jakby coś w nas było wspólne, ale nie dane w pełni.
I choć życie potrafi rozdzielać, to w snach — tych cichych, najprawdziwszych — wciąż spotykamy się tam, gdzie ziemia nie sięga. Na wyżynach, które nie znają pór roku. W przestrzeni, gdzie nawet uśmiech potrafi być smutny, a tęsknota ma własny oddech.
To tam nasze serca są inne niż wszystkie. Nietutejsze. Jakby pamiętały coś, czego świat jeszcze nie zrozumiał.
Miłość, która nie potrzebuje ziemi
W tej przestrzeni kochamy się inaczej — ciszej, głębiej, bez słów. Jakbyśmy byli dwiema duszami, które od zawsze wiedziały, że są sobie przeznaczone, ale dopiero tam mogą być naprawdę razem.
Nie ma tam róż splecionych szczęściem. Są za to uczucia, które wyrastają ponad ból, ponad łzy, ponad to, co możliwe. Jakby chciały dosięgnąć gwiazd i udowodnić, że nawet to, czego nie dostaliśmy w życiu, może stać się czymś pięknym.
Tęsknota, która niesie
Może właśnie po to jest tęsknota — by napełniała nas siłą, której nie mieliśmy. By przypominała, że miłość nie zawsze jest nagrodą. Czasem jest próbą. Czasem jest drogą, którą trzeba przejść, nawet jeśli boli.
Ale wierzę, że to, co w nas najczystsze, zawsze znajdzie sposób, by wznieść się wyżej. Nawet wtedy, gdy świat mówi, że się nie da.
Dziękuję, że jesteś ze mną
Dziękuję Ci za to, że czytasz moje słowa. Że wracasz. Że pozwalasz mi dzielić się tym, co we mnie najdelikatniejsze. Twoja obecność naprawdę ma znaczenie — większe, niż myślisz.
Jeśli chcesz pomóc mi dalej iść tą drogą
Moja codzienność to nie tylko słowa — to także walka o życie z mniejszym bólem, o niezależność, o godność. Jeśli możesz i chcesz mnie wesprzeć, będę za to ogromnie wdzięczna. Wszystkie informacje znajdziesz w zakładce „Jak pomóc” na blogu.
Twoje wsparcie naprawdę zmienia mój świat. Dziękuję, że idziesz ze mną — nawet jeśli czasem nasze serca są trochę nietutejsze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz