Czasem człowiek podnosi do ust butelkę nie po to, żeby uciec — tylko żeby na chwilę uciszyć to, co w nim dudni. Żeby opuścić ją za nas oboje, jakby w tym geście było coś z odwagi, a trochę z kapitulacji.
I wtedy przychodzi ten moment, kiedy trzeba spojrzeć sobie w oczy. Kiedy trzeba zapytać: co widzisz, kiedy patrzysz na mnie teraz, gdy wszystko już się wydarzyło?
Są takie chwile, w których słowa nie chcą przejść przez gardło. W których człowiek kaszle własną historią, jakby próbował wypluć kurz z płuc. W których nawet schrony — te prawdziwe i te w głowie — są już zajęte przez innych, bo każdy chce być kimś, każdy chce być kimś innym niż jest.
A potem wychodzi się na chłód. Ten, który rozrywa skórę i przypomina, że żyjemy naprawdę. Oddycha się krótko, ostro, jakby powietrze było zrobione z igieł. I nagle okazuje się, że krzyk, który miał wyjść, zatrzymał się w połowie drogi.
Nad głową krążą białe ptaki — ciche, ale wymowne. Jakby rysowały na niebie to, czego nie potrafimy wypowiedzieć. Jakby mówiły za nas, że w środku wciąż tli się coś, co nie chce zgasnąć.
I wtedy pojawia się światło. Nie wielkie, nie spektakularne — takie, które mieści się w dłoni. Takie, które ktoś przynosi, nawet nie wiedząc, że ratuje cię bardziej, niż potrafisz powiedzieć.
Dzięki temu światłu jest jaśniej. Dzięki temu światłu jest nadzieja. W sercu robi się trochę cieplej, trochę lżej.
I dlatego chcę powiedzieć dziękuję. Za obecność, za słowa, za to, że wracacie. Za to, że kiedy ja próbuję poskładać siebie z oddechów i popiołu, Wy jesteście obok.
Jeśli mogę o coś poprosić — zostańcie jeszcze. Wasze wsparcie naprawdę ma znaczenie. Pomaga mi iść dalej, nawet wtedy, gdy droga jest zasypana kurzem, a krzyk znów zatrzymuje się w gardle.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz