Wciąż wracam myślami do tamtego późnego popołudnia.
Do chwili, w której świat na moment zwolnił, jakby chciał zrobić nam miejsce. Nigdy wcześniej nie czułam się tak otulona ciepłem, tak widziana, tak bezpieczna. Tak kochana.
Od tamtej pory wiem jedno — każdy z nas ma w sobie przestrzeń, która czeka, aż ktoś ją rozświetli. I czasem wystarczy jedno spotkanie, jeden gest, jedno spojrzenie, by coś w nas drgnęło i zaczęło rosnąć.
Zachwyty, które dopiero nadejdą
Wierzę, że przyjdzie dzień, w którym i Ty zatrzymasz się pod wielkim drzewem i poczujesz, że oddycha razem z Tobą. Że usłyszysz śpiew ptaków tak wyraźnie, jakby mówiły tylko do Ciebie. Że wiatr dotknie Twojej skóry jak obietnica. Że morze ukołysze Cię swoim rytmem. Że ciepły deszcz stanie się błogosławieństwem, a nie przeszkodą. Że jesień otuli Cię spokojem, a wschód słońca przypomni, że każdy dzień można zacząć od nowa. Że góry o poranku pachną nadzieją.
I wiem też, że kiedyś Twoje serce pęknie ze smutku. Bo takie jest życie — piękne i bolesne jednocześnie. Ale wtedy otrzyj łzę. I kochaj dalej. Bo miłość jest jedyną rzeczą, która naprawdę nas ocala.
Obecność, która niesie
Jestem. Zawsze. Tak jak Ty kiedyś byłeś dla mnie.
Rozjaśnię Ci drogę, kiedy zrobi się ciemno. Zabiorę Twoją trwogę, tak jak Ty zabrałeś moją, gdy byłam bezbronna. Podam Ci rękę, kiedy zabraknie sił. Powiem: „Wstań, spróbuj jeszcze raz”. I będę obok, dopóki nie poczujesz, że możesz iść sam.
Bo z każdym kolejnym dniem naprawdę możemy żyć jaśniej.
Dziękuję, że jesteś
Twoja obecność — tu, w mojej historii, w mojej codzienności — ma dla mnie ogromne znaczenie. Dziękuję, że czytasz, że wracasz, że wspierasz. Że pozwalasz mi wierzyć, że to wszystko ma sens.
Jeśli chcesz pomóc mi dalej iść tą drogą
Moja walka o życie z mniejszym bólem trwa każdego dnia. Jeśli chcesz mnie wesprzeć — bardzo Cię o to proszę. Wszystkie informacje znajdziesz w zakładce „Jak pomóc” na blogu.
Twoja pomoc naprawdę zmienia moje życie. Dziękuję, że idziesz ze mną. Wciąż blisko tak.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz