„Ludzie nie zawsze potrzebują rad. Czasami potrzebują ręki, która je podtrzyma. Ucho, które będzie słuchać i serce, które zrozumie”.
Ten cytat to dziś moja bolesna, codzienna rzeczywistość. Nie piszę tego tekstu, by zebrać kolejną porcję „dobrych rad” w stylu „uśmiechnij się, jutro będzie lepiej”. Mam ich już pełną szufladę i szczerze mówiąc – nie mam już siły ich czytać. Piszę, bo grunt usuwa mi się spod nóg. Piszę, bo mam wrażenie, że tonę we własnym domu.
Przechodzimy z mamą przez nasz najcięższy czas, a wszelkie hasła o „walce o lepsze jutro” brzmią obecnie jak wyjątkowo słaby i okrutny żart.
Fundament, który runął na parkingu
Mama jest dla mnie wszystkim. To nie jest tylko metafora – ona dosłownie jest moimi rękami i nogami. Od urodzenia toczę nierówną walkę z przepukliną oponowo-rdzeniową, wodogłowiem, zespołem Arnolda-Chiariego i padaczką. Jej sprawność to mój tlen. Bez niej moja codzienność po prostu przestaje istnieć.
I nagle ten tlen został nam odcięty w najbardziej absurdalny sposób. Wystarczyła chwila. Mama stała na parkingu, spokojnie rozmawiając z mechanikiem. W ułamku sekundy musiała ratować się ucieczką przed pędzącym prosto na nią samochodem. Uniknęła najgorszego, ale poważna kontuzja kolana stała się faktem.
W tej jednej sekundzie mój świat zgasł. Moja jedyna opiekunka, moje okno na świat, stała się tak samo unieruchomiona jak ja.
Więzienie o nazwie „Dom”
Czuję obezwładniającą wściekłość i żal. Siedzę w pokoju i patrzę na te 18 schodów prowadzących na dół. Te kilkanaście stopni stało się murem, którego nie jestem w stanie przeskoczyć. To upokarzające uczucie, gdy dorosła kobieta nie może wyjść na krótki spacer, bo nie ma fizycznej siły, która pomogłaby jej pokonać tę barierę. Nie mogę też po prostu wsiąść w auto i odjechać od tego wszystkiego – padaczka skutecznie zadbała o to, by prawo jazdy pozostało na zawsze w sferze niespełnionych marzeń.
To nie jest żadna „motywująca lekcja pokory”. To jest regularne uwięzienie we własnym ciele i czterech ścianach.
Walka o resztki godności
Mimo tego marazmu, próbuję walczyć. Już 25 maja wracam na oddział, aby dokończyć ostatnie 10 dni przerwanego pobytu. Muszę tam być. Muszę walczyć o to, by ból stał się choć trochę mniej nieznośny, bym mogła odciążyć mamę, gdy ona sama potrzebuje teraz opieki.
Codzienna rehabilitacja i turnusy to dla mnie nie wybór, a brutalna walka o życie bez bólu. To moja jedyna szansa, by choroba nie zdefiniowała mnie do końca. Moim światełkiem w tunelu jest prywatny turnus rehabilitacyjny w październiku. Jednak koszty mojej codzienności są dobijające – leczenie i rehabilitacja to około 3 400 zł miesięcznie, a specjalistyczny sprzęt kosztuje majątek. Bez Waszej pomocy ten październik będzie tylko kolejnym miesiącem „fascynującego” liczenia rys na suficie.
Bardzo długo zwlekałam z tym wpisem...
Pisałam te słowa i skreślałam je dziesiątki razy. Biłam się z myślami, czy warto się tak uzewnętrzniać, czy to nie zostanie odebrane jako słabość. Ale prawda jest taka, że dziś sama nie wystawię głowy nad powierzchnię.
Dlatego dziś proszę Was o dobre słowo. Zostawcie po sobie ślad w komentarzu – to dla mnie teraz bezcenne. Jeśli natomiast chcielibyście i moglibyście wesprzeć moją walkę o sprawność, wszelkie informacje o tym, jak można mi pomóc, znajdziecie w zakładce „Jak pomóc” na moim blogu.
Dziękuję, że jesteście tym „sercem, które rozumie”. ❤️
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz