Myśli potrafią gonić człowieka jak wygłodniałe charty. Czasem biegną szybciej niż oddech, szybciej niż serce, szybciej niż odwaga. I choć chciałoby się uciec, schować, zniknąć — przychodzi moment, w którym trzeba stanąć twarzą w twarz z tym, co pęka w środku.
Bywamy przełamani wpół. Bywamy krusi. Bywamy podobni do siebie jak odbicia na kalkach — powtarzający te same lęki, te same gesty, te same próby udawania, że „wszystko jest w porządku”.
A przecież nie jest.
Czasem marzę, żeby spadła na mnie ta betonowa mgła, o której śpiewa LemON — taka, która przykrywa wstyd, strach, wszystkie te drżące miejsca, o których nie mówi się głośno. Taka, która miażdży wszystko, co boli, jak szyba pękająca pod ciosem. Nie po to, żeby zniknąć. Po to, żeby zacząć od nowa.
Bo prawda jest taka, że każdy z nas nosi w sobie listy z początków. Napisane drżącą ręką, pełne nadziei, że ktoś kiedyś je przeczyta i zrozumie, że za tym „jest okej” kryje się cały świat, który ledwo trzyma się w całości.
I w tym wszystkim — w tym kruszeniu, w tym ścieraniu się ze światem i samym sobą — jest coś jeszcze. Coś, co mnie niesie.
Wasza obecność. Wasze wsparcie. Wasze dobre słowa, które wracają do mnie jak światło odbite od szkła.
Dziękuję. Naprawdę. Za każdy gest, za każdą wiadomość, za to, że jesteście obok, kiedy ja próbuję poskładać swoje warstwy na nowo.
Jeśli chcecie pomóc mi dalej i być częścią tej drogi — tej walki o codzienność, o niezależność, o godność — wszystkie informacje znajdziecie w zakładce „Jak pomóc”. Każdy krok, nawet najmniejszy, naprawdę ma znaczenie.
A ja… ja będę dalej pisać te listy z początków. Może kiedyś przeczytacie je wszystkie. Może wtedy zrozumiecie, jak wiele z tego, co trzyma mnie przy życiu, pochodzi właśnie od Was.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz