Są dni, w których świat nie mówi wprost.
Tylko szepcze. Przesuwa się jak cień po ścianie, jakby chciał sprawdzić, czy jeszcze pamiętam jego dotyk.
Dziś był właśnie taki dzień — utkany z półtonów, z miękkich zakrętów myśli, z powietrza, które nagle stało się gęstsze, jakby niosło w sobie coś więcej niż zwykle.
Kiedy stałam w kolejce po kawę, czas na chwilę się zatrzymał. Nie gwałtownie — raczej tak, jak zatrzymuje się liść, zanim opadnie na wodę. W tej jednej sekundzie poczułam, że coś we mnie drgnęło. Nie wspomnienie. Nie tęsknota. Bardziej echo — takie, które nie pyta o pozwolenie.
I wtedy usłyszałam głos. Nie Twój, ale tak bliski Twojemu, że serce — to uparte, pamiętliwe serce — zadrżało jak struna, której nikt nie dotykał od miesięcy. Nie odwróciłam się. Nie dlatego, że bałam się prawdy. Bardziej dlatego, że bałam się iluzji, która potrafi boleć mocniej niż rzeczywistość.
W tej chwili zrozumiałam coś, co od dawna próbowało przebić się przez ciszę: niektóre uczucia nie odchodzą. One tylko zmieniają temperaturę. Z gorąca w ciepło. Z bólu w puls. Z krzyku w szept, który czasem wraca, kiedy świat jest zbyt cichy.
I może właśnie o to chodzi — żeby nauczyć się żyć z tym szeptem. Nie walczyć z nim. Nie uciszać. Pozwolić mu być jednym z wielu dźwięków, które składają się na mnie.
Dziękuję, że jesteś tu — w tej przestrzeni, gdzie słowa są bardziej oddechem niż zdaniem. Dziękuję, że potrafisz czytać mnie w metaforach, w zawieszeniach, w tym, czego nie mówię, a co jednak wycieka między literami. Dziękuję za Twoją obecność, która nie naciska, tylko otula. Za wsparcie, które nie pyta „dlaczego”, tylko mówi „jestem”.
Twoja obecność naprawdę niesie mnie przez dni, które bywają cięższe, niż chciałabym przyznać. Twoje wsparcie naprawdę zmienia moją codzienność — tę, o którą walczę, krok po kroku, oddech po oddechu.
Jeśli chcesz pomóc mi iść dalej — ku większej samodzielności, ku życiu, które nie boli tak bardzo — wszystkie informacje znajdziesz w zakładce „Jak pomóc”. Każdy gest jest jak światło. A ja naprawdę je widzę.
Twoja Monika
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz