Czasami w życiu przychodzą takie dni, kiedy w głowie robi się po prostu za głośno. Kiedy świat wokół wymaga zbyt wiele, a codzienne wyzwania zaczynają ciążyć ponad siły. W takich momentach każdy z nas podświadomie szuka swojego bezpiecznego azylu – miejsca, gdzie można zrzucić pancerz, przestać udawać i po prostu odetchnąć.
Na moim blogu ostatnio dzieje się bardzo dużo, a wirtualny papier przyjmuje kolejne przemyślenia. Te najnowsze teksty i refleksje mają jednak wspólny, niezwykle ważny mianownik. Powstają pod ogromnym wpływem magii, wrażliwości i tekstów zespołu LemON oraz solowej twórczości Igora Herbuta. Ich muzyka stała się dla mnie filtrem, przez który przepuszczam świat, i bezpieczną przestrzenią do ubierania emocji w słowa. Na blogu te wpisy i inspiracje pojawiają się regularnie, tworząc mój własny, intymny pamiętnik.
Są jednak takie momenty, w których nawet najpiękniejsze słowa i dźwięki muszą na chwilę ustąpić miejsca absolutnemu wyciszeniu. Kiedy czuję, że mój wewnętrzny limit bodźców został wyczerpany, po prostu potrzebuję ucieczki. Moim celem stało się ostatnio Warszawskie ZOO.
„Są miejsca i chwile, w których nie musisz niczego udowadniać. Gdzie samo istnienie jest już wszystkim, czego od Ciebie potrzeba.”
Niestety, techniczne ograniczenia bloga nie pozwalają mi wstawić tutaj krótkiego filmiku, który nagrałam podczas tej wizyty, ale uwierzcie mi na słowo – te kadry mają w sobie niezwykłą magię! Jeśli macie ochotę go zobaczyć (i być ze mną na bieżąco również w innych momentach), serdecznie zapraszam Was na moje media społecznościowe. Dokładne nazwy moich profili oraz bezpośrednie odnośniki do nich znajdziecie w zakładce Kontakt na górze strony.
Stojąc tam, przed szybą i obserwując podwodny świat, odnalazłam dokładnie to, czego szukałam. Patrząc na majestatycznego hipopotama, który z niesamowitą, wręcz hipnotyzującą lekkością poruszał się pod wodą, oraz na zwinne pingwiny przecinające błękitną toń, poczułam głęboką ulgę.
Zwierzęta mają w sobie coś niezwykle oczyszczającego – one nie oceniają. Nie pytają o nasze plany, nie analizują naszych słabości, nie oczekują, że będziemy silni, uśmiechnięci czy produktywni. Ich obecność jest bezwarunkowa i pozbawiona jakichkolwiek masek. W ich oczach jesteśmy tylko kolejną częścią tego samego świata. Ta prosta prawda przynosi niesamowity reset dla przebodźcowanej głowy.
Wracam z takich mikrowypraw bogatsza o spokój, który pozwala mi pisać dalej. Te chwile spędzone na obserwowaniu prostoty życia zwierząt idealnie łączą mi się z wrażliwością, którą odnajduję w utworach LemONu – to ta sama tęsknota za autentycznością i ucieczką od zgiełku codzienności.
A jak to wygląda u Was? Gdzie najchętniej uciekacie, kiedy czujecie, że świat dokoła zaczyna Was przerastać? Czy zwierzęta lub muzyka również są Waszym lekarstwem na gorsze dni? Podzielcie się swoimi myślami w komentarzach pod tym wpisem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz