Leżąc na materacu rehabilitacyjnym, poczułam coś, co przyszło do mnie jak ciche olśnienie: prawdziwa miłość nie jest klatką. Nie jest trzymaniem kogoś przy sobie na siłę. Prawdziwa miłość to pragnienie, by druga osoba była szczęśliwa — nawet jeśli to szczęście nie będzie już miało naszego imienia.
Moja codzienność to walka o każdy ruch, o każdy oddech bez bólu, o godność, którą choroba próbuje mi odebrać. A jednak w tej walce jest też miejsce na czułość, na zgodę, na zrozumienie. Często wracam do słów piosenki Dawida Kwiatkowskiego i Kayah:
„Wynajął nam Bóg coś więcej niż dwa metry i miłość, choć przynosi ból”.
Życie jest jak dom na chwilę — piękny, kruchy, wynajęty. Nic nie jest dane na zawsze.
Niedawno, czytając książkę „Dobrze mi się z Tobą rozmawia” Magdaleny Krauze, zadałam sobie pytanie, które potrafi rozedrzeć serce bardziej niż niejeden ból fizyczny:
Czy chciałabym, aby mój partner szukał nowej miłości, gdybym ja była już bliżej końca lub w stanie, który odbiera nam wspólną przyszłość?
Odpowiedź przyszła do mnie spokojnie, jakby czekała od dawna:
Tak. Chciałabym, żeby tańczył.
„Zapomnij, co zabrał Ci czas”
Moja niepełnosprawność zabiera mi sprawność, ale nie chcę, by zabrała radość komuś, kogo kocham. Jeśli moje światło będzie gasnąć, nie mam prawa gasić słońca w czyimś życiu. Miłość nie jest przecież więzieniem — jest obietnicą światła.
„Nikt nie może przestać grać”
Nie chcę być dla nikogo pomnikiem cierpienia. Chciałabym wiedzieć, że gdy przyjdzie moment, w którym będę musiała „zdać klucz” do tego świata, on nie zostanie sam w pustym domu. Że będzie miał obok siebie kogoś, kto potrzyma go za rękę. Kogoś, komu powie: „Dobrze mi się z Tobą rozmawia”.
Miłość bez posiadania
Wierzę, że kochać to puścić wolno. To powiedzieć: „Będę z Tobą do końca tej drogi”, a potem — gdy już trzeba będzie odejść — poprosić szeptem:
„Proszę, tańcz”.
Może to właśnie przepuklina oponowo‑rdzeniowa nauczyła mnie, że życie jest przystankiem dla dusz. Że nic nie trwa wiecznie, ale wszystko może być piękne, jeśli pozwolimy temu płynąć. I że najpiękniejszym prezentem, jaki możemy dać drugiej osobie, jest wolność do bycia szczęśliwym.
Moja codzienna walka o ten „przystanek na drodze”
Każdy mój dzień to walka o sprawność, o niezależność, o to, by móc cieszyć się życiem tak długo, jak to możliwe. Rehabilitacja to nie tylko ćwiczenia — to mój sposób na to, by nie poddać się chorobie, by wciąż móc doświadczać świata, ludzi, Nico, drobnych radości, które składają się na sens.
Jeśli chcesz mnie wesprzeć w tej drodze, wszystkie aktualne formy pomocy znajdziesz w zakładce „Jak pomóc” na blogu.
To miejsce, w którym zebrałam wszystko, co może uczynić moją podróż odrobinę lżejszą.
Dziękuję, że jesteś.
Twoja obecność — nawet ta cicha, niewidoczna — sprawia, że łatwiej mi iść dalej. Że mogę walczyć, marzyć i wierzyć, że ten „dom na chwilę” wciąż ma w sobie dużo światła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz