Lżejszy

 

Dotykam Twojej twarzy jak ktoś, kto dopiero uczy się widzieć.

Powoli, ostrożnie, jakby każdy milimetr skóry miał w sobie odpowiedź, której szukałam od dawna.
Wyczuwam chłód Twoich dłoni, ten drobny znak obecności, który mówi więcej niż słowa.
I nagle okazuje się, że można zwolnić.
Że już nie boli.

Przychodzimy do ludzi z ciężarem, który czasem nosiliśmy zbyt długo.
Z historiami, które ciążyły bardziej, niż chcieliśmy przyznać.
Z ciszą, która potrafiła krzyczeć.

A potem pojawia się ktoś, kto patrzy tak, jakby widział kolory, których my już dawno nie widzieliśmy.
Ktoś, kto nie zabiera ciężaru — tylko pomaga go unieść.
I nagle wszystko staje się lżejsze.
Nie dlatego, że zniknęło.
Ale dlatego, że nie niesiesz tego już sama.

Może właśnie o tym jest ta lekkość.
O obecności, która nie przygniata.
O bliskości, która nie wymaga udawania.
O drodze, którą można przejść razem — nie dlatego, że inaczej się nie da, ale dlatego, że nie chce się inaczej.

---

Dziękuję, że tu jesteście

Dziękuję, że tu jesteście.
Że wracacie, nawet kiedy ja znikam jak ślad na wodzie.
Że potraficie usłyszeć to, czego nie wypowiadam — drżenie, zawahanie, przerwę między słowami.
Że czytacie mnie tak, jak czyta się wiatr: nie oczami, lecz uważnością.

Dziękuję za obecność, która nie domaga się wyjaśnień.
Za czułość, która nie potrzebuje dekoracji.
Za to, że pozwalacie mi być — w pełnym świetle, w półcieniu, w ciszy, która dopiero szuka swojego kształtu.

Wasza
Monika

PS. Jeśli chcesz mnie wesprzeć:
Wszystkie informacje znajdziesz w zakładce „Jak pomóc” na blogu.