„Dewiat” — o chwilach, które wracają, choć dawno powinny odejść

 

Są takie piosenki, które nie tylko się słyszy — one się przeżywa.
„Dewiat” od LemON jest jedną z nich.
Wpada pod skórę, zostaje w oddechu, otwiera te miejsca, które zwykle trzymam zamknięte na cztery spusty.

Może dlatego, że opowiada o chwilach, które były „na krótką chwilę”, a jednak potrafią wracać z siłą, jakby wydarzyły się wczoraj.
O spóźnionych spotkaniach.
O strachu, który czasem bardziej łączy niż rozdziela.
O tych dziewięciu łzach, dziewięciu słowach, dziewięciu światach, które niby dzielą, a jednak wciąż prowadzą „tam” — do kogoś, kto kiedyś był ważny.

Do Ciebie tam…

W refrenie jest krzyk.
Taki, który nie wychodzi na zewnątrz, tylko zostaje w środku.
Krzyk, który budzi człowieka w nocy, choć nikt go nie słyszy.

„Budzę się sam” — to zdanie znam aż za dobrze.
To moment, w którym sen miesza się z pamięcią, a pamięć z tęsknotą, której nie powinno już być.
A jednak jest.
Cicha.
Uparta.
Jak echo dawnego dotyku.

Przez chwilę byłaś…

Czasem wystarczy sekunda, jedno spojrzenie, jedno niedopowiedziane słowo, by coś w człowieku pękło albo się obudziło.
I choć życie toczy się dalej, choć człowiek buduje nowe światy, to tamte krótkie chwile potrafią wracać jak pytanie bez odpowiedzi.

Może dlatego ta piosenka tak boli.
A może dlatego tak leczy.

Spróbuj jak smakuję…

Jest w tym tekście coś z pragnienia, coś z odwagi, coś z rezygnacji.
Jakby ktoś mówił:
„Zobacz mnie jeszcze raz.
Choć przez chwilę.
Choćby w śnie.”

I może właśnie dlatego „Dewiat” jest tak prawdziwy — bo każdy z nas ma w sobie takie miejsce, do którego wraca tylko nocą.
Takie „tam”.

Do Ciebie tam… Zabij ten czas…

Czas nie zabija niczego.
Czas tylko przykrywa.
A muzyka potrafi odkopać wszystko jednym akordem.

---

Dziękuję, że tu jesteście

Dziękuję, że tu jesteście.
Że wracacie, nawet kiedy ja znikam jak ślad na wodzie.
Że potraficie usłyszeć to, czego nie wypowiadam — drżenie, zawahanie, przerwę między słowami.
Że czytacie mnie tak, jak czyta się wiatr: nie oczami, lecz uważnością.

Wasza
Monika

PS. Jeśli chcesz mnie wesprzeć:
Wszystkie informacje znajdziesz w zakładce „Jak pomóc” na blogu.